.
Wielkanocna skarbnica  
  Strona startowa
  Wielki Post
  Droga Krzyżowa
  Stacje Drogi Krzyżowej
  Pamiątki naszego Odkupienia
  => Krzyż
  => Całun Turyński
  => Cierniowa korona, gwoździe i tunika
  => Włócznia i napis na krzyżu
  Gorzkie Żale
  Wielki Tydzień
  Koszyczek do święcenia
  Wielkanoc
  Teledyski wielkanocne
  Przysłowia Wielkanocne
  Wielkanocne wiersze
  Pieśni Wielkopostne
  Ludowe zwyczaje
  Wielkanocne ciekawostki
  Wróżby wielkanocne
  Jajko - symbol Wiekanocy
  Baranek Boży - symbol Chrystusa
  Jak świętują inni ?
  Tradycyjne potrawy
  Życzenia świąteczne
  Kartka z kalendarza
  Wielkanocne gify
  Gify i obrazki religijne
  Kartki wielkanocne
  Moje stronki
  Księga gości
  Dziękuję
Aktualny PageRank strony grajamo5.pl.tl dostarcza: Google-Pagerank.pl - Pozycjonowanie + SEO
Całun Turyński

  

CAŁUN ŚWIĘTY

- płótno (4,36 m długości i 1,10 m szerokości), inaczej prześcieradło, w które było owinięte ciało Pana Jezusa w grobie. Ewangelie piszą o nim wyraźnie słowami:

„Potem Józef z Arymatei, który był uczniem Jezusa, lecz ukrytym z obawy przed Żydami, poprosił Piłata, aby mógł zabrać ciało Jezusa. A Piłat zezwolił. Poszedł więc i zabrał Jego ciało. Przybył również i Nikodem, ten który po raz pierwszy przyszedł do Jezusa w nocy, i przyniósł około stu funtów mieszaniny mirry i aloesu. Zabrali więc ciało Jezusa i obwiązali je w płótna razem z wonnościami, stosownie do żydowskiego sposobu grzebania" (J 19-36-40).

O relikwii całunu pisze św. Braulion (VII w.). Najstarsze wiadomości o nim pochodzą

z apokryfów z l i II wieku, kiedy płótno to przechowywała jerozolimska wspólnota chrześcijańska. Gdy Jerozolimę zajęli Arabowie, umieszczono je w skarbcu cesarskim w Konstantynopolu. Krzyżowcy, gdy zajęli to miasto (1204 r), wywieźli relikwię do Francji, gdzie znalazła się w posiadaniu rodziny de Toncy, której przedstawiciele byli wiceregentami Cesarstwa Łacińskiego w Konstantynopolu, a potem poprzez związek małżeński członka tej rodziny relikwia św. całunu przeszła w ręce Godfryda de Charney (1355). W tym samym roku wybudował on dla tej relikwii wspaniałą świątynię w Lirey, w diecezji Troyes, dokąd przybywały tysiące pielgrzymów. W roku 1452 relikwię otrzymała w darze żona Ludwika l, księcia Sabaudii, która umieściła ją w Chamnery. Od roku 1578 święty całun znajduje się w Turynie, w katedrze św. Jana Chrzciciela.

Całun jest obiektem wszechstronnych badań naukowych, które zdają się potwierdzać jego autentyczność. Materiał pochodzi z czasów Chrystusa. Jest tkany techniką stosowaną w tamtych czasach. Na całunie są dwa rodzaje znaków: jedne zarysowują kontur ciała, inne pochodzą z wysięku cieczy tegoż ciała. Zarys ciała pozwala określić wielkość człowieka, który był owinięty w to płótno, natomiast krwawe plamy wskazują miejsca ran. Wszystkie badania, które dotąd przeprowadzono nad całunem turyńskim, wskazują, że sztuczne stworzenie takiego odbicia, niczym na kliszy fotograficznej, można uznać za niemożliwe, gdy weźmie się pod uwagę umiejętności ludzi tamtych czasów.

Całun turyński obrazuje mękę, jaką przeszła ofiara. Są na nim wyraźne ślady biczowania. Jest ślad cierniowej korony, a na prawym ramieniu ślad pochodzący od niesionego krzyża i krwawe ślady od gwoździ.

Całun turyński stanowi świadectwo zmartwychwstania Jezusa, co potwierdzili uczeni, zauważywszy że nie ma na nim żadnego śladu rozkładu ciała, choć zostało ono owinięte w to płótno i nie było wyjmowane z niego przez ludzi.

Dzisiaj stronę odwiedziło już 2 odwiedzający (40 wejścia) tutaj!
Czas wiosenny  
   
Reklama  
   
Baranek Boży  
 
  Baranek Boży (łac. Agnus Dei) – tytuł, którego w Nowym Testamencie używał wobec Jezusa Chrystusa Jan Chrzciciel (J 1, 29). Jest to odwołanie do nauki starotestamentowej, w której ofiara z baranka jest ofiarą składaną Bogu i ważnym elementem celebracji święta Paschy (Wj 12, 1-11). Baranek Boży symbolizuje ofiarę Jezusa na krzyżu, którą złożył dla odkupienia ludzkości (Iz 53, 7). W Polsce agnusek (od nazwy łacińskiej) to baranek wielkanocny – medalik z wosku poświęcony przez papieża, z odciśniętą na awersie podobizną Jana Chrzciciela, a na rewersie Baranka. Medalik miał chronić przed złem i chorobami. Do dnia dzisiejszego w Wielką Sobotę święci się figurki baranka – symbolu niewinności Chrystusa, wykonaną z masła, cukru, ciasta itp.
 
Straż Grobowa  
   
  Straż grobowa (Bożogrobcy, Turki) - honorowa formacja paramilitarna, pełniące wartę w kościele przy Bożym Grobie od Wielkiego Piątku po południu do rezurekcji w Niedzielę Wielkanocną. Obyczaj ten znany jest w Polsce co najmniej od połowy XVII w., jest opisywany w źródłach z XVIII i XIX wieku.honorowe formacje wojskowe lub parawojskowe, pełniące warty w kościołach przy grobach Pańskich od Wielkiego Piątku po południu do rezurekcji w Niedziele Wielkanocną. Obyczaj ten, znany w Polsce prawdopodobnie od połowy XVII w., jest opisywany w XVIII-i XIX-wiecznych źródłach. Na przykład w Warszawie za czasów Augusta III straże grobowe składały się z drabantów królowej i oddziałów artylerii konnej, a w innych miastach i miasteczkach - z oddziałów wojskowych różnych rodzajów broni, w paradnych mundurach; w końcu XIX w. w niektórych regionach Wielkopolski w mundurach z elementami orientalnymi (turbany, krzywe szable tureckie) - być może reminiscencje odsieczy wiedeńskiej lub pielgrzymek do Ziemi Świętej, odbywanych przez szlachtę i magnaterię polską od końca XVII w. (w Jerozolimie służby porządkowe pełniła policja świątynna, Turcy - agowie, w strojach narodowych). Wiejskie straże grobowe również przebierały się za wojsko albo występowały w swych własnych mundurach wojskowych, jeśli uczestnicy straży odbyli służbę wojskową. Obyczaj straży grobowych utrwalił się w tradycji polskiej i jest ciągle żywy. Każdego roku warty przy grobach Pańskich zwyczajowo zaciągają strażacy, w mundurach galowych
 
Jajko jako symbol  
   
Dziękuję za odwiedziny  
  Jesteś tutaj - o2u.pl - 
darmowe liczniki -osobą  
=> Chcesz darmową stronę ? Kliknij tutaj! <=
cursor