.
Wielkanocna skarbnica  
  Strona startowa
  Wielki Post
  Droga Krzyżowa
  Stacje Drogi Krzyżowej
  Pamiątki naszego Odkupienia
  => Krzyż
  => Całun Turyński
  => Cierniowa korona, gwoździe i tunika
  => Włócznia i napis na krzyżu
  Gorzkie Żale
  Wielki Tydzień
  Koszyczek do święcenia
  Wielkanoc
  Teledyski wielkanocne
  Przysłowia Wielkanocne
  Wielkanocne wiersze
  Pieśni Wielkopostne
  Ludowe zwyczaje
  Wielkanocne ciekawostki
  Wróżby wielkanocne
  Jajko - symbol Wiekanocy
  Baranek Boży - symbol Chrystusa
  Jak świętują inni ?
  Tradycyjne potrawy
  Życzenia świąteczne
  Kartka z kalendarza
  Wielkanocne gify
  Gify i obrazki religijne
  Kartki wielkanocne
  Moje stronki
  Księga gości
  Dziękuję
Aktualny PageRank strony grajamo5.pl.tl dostarcza: Google-Pagerank.pl - Pozycjonowanie + SEO
Cierniowa korona, gwoździe i tunika

  

CIERNIOWA KORONA


była zrobiona z dwóch gatunków roślin i wyglądała zupełnie inaczej, niż przedstawiali to nam malarze i rzeźbiarze w ciągu stuleci. Był to krąg wykonany z trzciny, a do niego dopiero doczepiano gałęzie z rózg kolczastych, co razem tworzyło rodzaj czapki z olbrzymich kolców, które oplatały całą głowę. Przyjmuje się, że koronę cierniową dla Chrystusa upleciono z gałązek krzewu zizyphus vulgaris, będącego jedną z około 20 odmian ciernia w Palestynie (najczęściej używanego na opał), którego kolce dochodziły do pięciu centymetrów. Tradycyjnie w kształcie wieńca została ona przedstawiona na

fresku z katakumb Pretextata z II wieku.

Żołnierze rzymscy, pilnujący skazanych na śmierć, mieli zwyczaj robienia sobie z nich przedmiotu drwin i szyderstw. Ponieważ Chrystus był oskarżony między innymi o przywłaszczenie sobie tytułu króla żydowskiego, chcąc Go wyszydzić, wręczyli Mu „insygnia królewskie": zamiast purpury -stary czerwony płaszcz żołnierski, trzcinę mającą wyobrażać berto oraz koronę cierniową. Tak ucharakteryzowanemu Jezusowi składali szyderczy hołd - klękali, drwiąco go pozdrawiali jako króla, bili trzciną po głowie i pluli w twarz (por. Mt. 27, 27-31.Mk.15,16-20, J. 19,2-5).

O koronie cierniowej Jezusa, wspomina biskup Paulin z Noli, pisząc że przechowywano ją najpierw w Jerozolimie, w bazylice na Syjonie. Około 1063 r. przeniesiono ją do Konstantynopola, gdzie stanowiła jeden z najcenniejszych skarbów władców Wschodu.

Przez pewien czas stanowiła ona zastaw u Wenecjan, od których wykupił ją Ludwik IX król Francji. W 1232 r. przeniesiono ją do Sens, a następnie do Paryża, gdzie wraz z relikwiami drzewa Krzyża Świętego i włóczni umieszczono ją w kaplicy pałacowej. W 1791 r. w obawie przed kradzieżą, przeniesiono koronę do Saint-Denis, a następnie do Biblioteki Narodowej w Paryżu.

Kolce korony cierniowej, oprawione w bogate relikwiarze, znajdują się m.in. w Paryżu, Trewirze, Pizie, Rzymie. W Polsce kolec z korony cierniowej posiadało opactwo cystersów w Pelplinie.

Wspominając o innych relikwiach Męki Pańskiej, trzeba podkreślić, że ich autentyczność nie została stwierdzona naukowo. Chociaż oddawana jest im cześć w wielu świątyniach świata, nazwę relikwie należałoby ująć w cudzysłów, nie mając wiarygodnych dowodów, że wszystkie te pamiątki są autentyczne, co jednak nie umniejsza ich wartości kultowej.

TUNIKA Chrystusa Pana - inaczej rodzaj koszuli bez szwów, jaką nosili Żydzi. Taką szatę ściągnięto Jezusowi na Kalwarii przed przybiciem Go do krzyża. Mówi nam o tym św. Jan stówami: „Żołnierze zaś, gdy ukrzyżowali Jezusa, wzięli Jego szaty i podzielili na cztery części, dla każdego żołnierza po części. Wzięli także tunikę. Tunika zaś nie była szyta, ale cała tkana od góry do dołu. Mówili więc między sobą: Nie rozdzierajmy jej, ale rzućmy o nią losy, do kogo ma należeć.

Tak miały się wypełnić słowa Pisma: Podzielili między siebie moje szaty, a los rzucili o moją suknię". (J. 9, 23-24).

Święta suknia Chrystusa, po różnych perypetiach w ciągu wieków, po zmianie jej właścicieli, znajduje się obecnie w katedrze w Trewirze, wystawiana od czasu do czasu na widok publiczny i adorowana przez rzesze pielgrzymów.

GWOŹDZIE, którymi Chrystus byt przybity do krzyża, znajdują się w wielu miejscach świata i jest ich podobno 33. Liczba ta dlatego jest tak duża, że spiłowane kawałki autentycznych gwoździ łączono z gwoździami zwykłymi, by stanowiły obiekt czci. Jeden z gwoździ znajduje się w bazylice Świętego Krzyża Jerozolimskiego w Rzymie, drugi w katedrze w Trewirze, inny ma się znajdować w „koronie lombardzkiej", którą koronowali się cesarze zachodniochrześcijańscy, począwszy od Karola Wielkiego.

Dzisiaj stronę odwiedziło już 2 odwiedzający (19 wejścia) tutaj!
Czas wiosenny  
   
Reklama  
   
Baranek Boży  
 
  Baranek Boży (łac. Agnus Dei) – tytuł, którego w Nowym Testamencie używał wobec Jezusa Chrystusa Jan Chrzciciel (J 1, 29). Jest to odwołanie do nauki starotestamentowej, w której ofiara z baranka jest ofiarą składaną Bogu i ważnym elementem celebracji święta Paschy (Wj 12, 1-11). Baranek Boży symbolizuje ofiarę Jezusa na krzyżu, którą złożył dla odkupienia ludzkości (Iz 53, 7). W Polsce agnusek (od nazwy łacińskiej) to baranek wielkanocny – medalik z wosku poświęcony przez papieża, z odciśniętą na awersie podobizną Jana Chrzciciela, a na rewersie Baranka. Medalik miał chronić przed złem i chorobami. Do dnia dzisiejszego w Wielką Sobotę święci się figurki baranka – symbolu niewinności Chrystusa, wykonaną z masła, cukru, ciasta itp.
 
Straż Grobowa  
   
  Straż grobowa (Bożogrobcy, Turki) - honorowa formacja paramilitarna, pełniące wartę w kościele przy Bożym Grobie od Wielkiego Piątku po południu do rezurekcji w Niedzielę Wielkanocną. Obyczaj ten znany jest w Polsce co najmniej od połowy XVII w., jest opisywany w źródłach z XVIII i XIX wieku.honorowe formacje wojskowe lub parawojskowe, pełniące warty w kościołach przy grobach Pańskich od Wielkiego Piątku po południu do rezurekcji w Niedziele Wielkanocną. Obyczaj ten, znany w Polsce prawdopodobnie od połowy XVII w., jest opisywany w XVIII-i XIX-wiecznych źródłach. Na przykład w Warszawie za czasów Augusta III straże grobowe składały się z drabantów królowej i oddziałów artylerii konnej, a w innych miastach i miasteczkach - z oddziałów wojskowych różnych rodzajów broni, w paradnych mundurach; w końcu XIX w. w niektórych regionach Wielkopolski w mundurach z elementami orientalnymi (turbany, krzywe szable tureckie) - być może reminiscencje odsieczy wiedeńskiej lub pielgrzymek do Ziemi Świętej, odbywanych przez szlachtę i magnaterię polską od końca XVII w. (w Jerozolimie służby porządkowe pełniła policja świątynna, Turcy - agowie, w strojach narodowych). Wiejskie straże grobowe również przebierały się za wojsko albo występowały w swych własnych mundurach wojskowych, jeśli uczestnicy straży odbyli służbę wojskową. Obyczaj straży grobowych utrwalił się w tradycji polskiej i jest ciągle żywy. Każdego roku warty przy grobach Pańskich zwyczajowo zaciągają strażacy, w mundurach galowych
 
Jajko jako symbol  
   
Dziękuję za odwiedziny  
  Jesteś tutaj - o2u.pl - 
darmowe liczniki -osobą  
=> Chcesz darmową stronę ? Kliknij tutaj! <=
cursor