.
Wielkanocna skarbnica  
  Strona startowa
  Wielki Post
  Droga Krzyżowa
  Stacje Drogi Krzyżowej
  Pamiątki naszego Odkupienia
  Gorzkie Żale
  Wielki Tydzień
  Koszyczek do święcenia
  Wielkanoc
  Teledyski wielkanocne
  Przysłowia Wielkanocne
  Wielkanocne wiersze
  Pieśni Wielkopostne
  Ludowe zwyczaje
  Wielkanocne ciekawostki
  Wróżby wielkanocne
  => Staropolskie wróżby
  => Staropolskie wróżby cz.2
  Jajko - symbol Wiekanocy
  Baranek Boży - symbol Chrystusa
  Jak świętują inni ?
  Tradycyjne potrawy
  Życzenia świąteczne
  Kartka z kalendarza
  Wielkanocne gify
  Gify i obrazki religijne
  Kartki wielkanocne
  Moje stronki
  Księga gości
  Dziękuję
Aktualny PageRank strony grajamo5.pl.tl dostarcza: Google-Pagerank.pl - Pozycjonowanie + SEO
Staropolskie wróżby

 

  

W Wielki Czwartek, Wielki Piątek i Wielką Sobotę magiczną moc miała woda. Wiara w siłę wody święconej była i jest bardzo mocna: przywracała chorym zdrowie, błogosławiła nowożeńców i noworodki, kropiło się niż zboża przed siewem. W Wielką Sobotę święciło się wodę i kropiło domowników, zwierzęta, dom.

  

Jeszcze nie tak dawno wierzono, że kąpiel w rzecze lub w jeziorze (nawet wtedy, gdy jest bardzo zimno) – późnym wieczorem w Wielki Czwartek lub wczesnym rankiem w Wielki Piątek – zapewni urodę i ochronę przed złem.

  

Wierzono, że ogień był potrzebny do oczyszczenia ze złych mocy. W Wielką Środę rozpalano na granicy wsi siedem dużych ognisk, miały one chronić domostwa przed pożarem.

  

Natomiast w Wielki Czwartek do domu przybywały ubożęta, czyli dobre duszki pomagające gospodarzom. W Wielki Czwartek i w Wielki Piątek przybywały również dusze zmarłych – w te dni nie wolno było rozpalać ognia w piecu. Jedzono wtedy przygotowane wcześniej postne potrawy.

  

Tak jak dziś w Wielką Sobotę niesiono do kościoła święconkę. Nie były to jednak (tak jak dziś) malutkie koszyczki – niesiono wtedy kosze, w których mieścił się między innymi bochenek chleba. Gospodynie później liczyły ile wśród bochenków chleba jest przypalonych – jeśli było ich ponad 24 oznaczało to skwarne lato.

  

Święcone jedzenie miało wielką siłę – i nie wolno było z niego nic wyrzucać – nawet kości z mięsa. Dawano je psu, ponieważ chroniły go przed wścieklizną.

  

Palma wielkanocna miała ogromną magiczną moc – była „dobra na wszystko”. Największe działanie miały palmy wykonane z gałązek wierzby. Żywotność i siła wierzby napawała optymizmem.

  

Gdy palmę się już poświęciło wracano z nią uroczyście do domu. A tam... uderzano lub dotykano każdego domownika palmą, by przekazać jej moc. Wymawiano przy tym regułkę „Nie ja biję, wierzba bije” – miała ona przynieść dziewczętom urody, a chłopcom siłę. Natomiast by uchornić się przed chorobą gardła - połykano bazie, chroniły one dodatkowo od uroku i wzmacniały ciało

  

Palma pozostawała w domu, aż do następnych świąt. Chroniła ona dom przed piorunami i pożarem, a ludzi przed chorobami. Palma miała zawsze znaczenie pozytywne – włożona do ula, dawała pszczołom dużo miodu i pozwalał się zdrowo rozmnażać; włożona w sieci rybackie chorniła, by czarownice nie zabrały połowu.

  

Wierzono, że w Niedzielę Palmową ziemia się otwiera i pokazuje wszystkim swoje skarby, niestety robi to zbyt krótko i ludzie się są wstanie ich wydobyć.

  






Dodaj komentarz do tej strony:
Pana/Pani imię:
Pana/Pani adres email:
Pana/Pani wiadomość:

Dzisiaj stronę odwiedziło już 1 odwiedzający (4 wejścia) tutaj!
Czas wiosenny  
   
Reklama  
   
Baranek Boży  
 
  Baranek Boży (łac. Agnus Dei) – tytuł, którego w Nowym Testamencie używał wobec Jezusa Chrystusa Jan Chrzciciel (J 1, 29). Jest to odwołanie do nauki starotestamentowej, w której ofiara z baranka jest ofiarą składaną Bogu i ważnym elementem celebracji święta Paschy (Wj 12, 1-11). Baranek Boży symbolizuje ofiarę Jezusa na krzyżu, którą złożył dla odkupienia ludzkości (Iz 53, 7). W Polsce agnusek (od nazwy łacińskiej) to baranek wielkanocny – medalik z wosku poświęcony przez papieża, z odciśniętą na awersie podobizną Jana Chrzciciela, a na rewersie Baranka. Medalik miał chronić przed złem i chorobami. Do dnia dzisiejszego w Wielką Sobotę święci się figurki baranka – symbolu niewinności Chrystusa, wykonaną z masła, cukru, ciasta itp.
 
Straż Grobowa  
   
  Straż grobowa (Bożogrobcy, Turki) - honorowa formacja paramilitarna, pełniące wartę w kościele przy Bożym Grobie od Wielkiego Piątku po południu do rezurekcji w Niedzielę Wielkanocną. Obyczaj ten znany jest w Polsce co najmniej od połowy XVII w., jest opisywany w źródłach z XVIII i XIX wieku.honorowe formacje wojskowe lub parawojskowe, pełniące warty w kościołach przy grobach Pańskich od Wielkiego Piątku po południu do rezurekcji w Niedziele Wielkanocną. Obyczaj ten, znany w Polsce prawdopodobnie od połowy XVII w., jest opisywany w XVIII-i XIX-wiecznych źródłach. Na przykład w Warszawie za czasów Augusta III straże grobowe składały się z drabantów królowej i oddziałów artylerii konnej, a w innych miastach i miasteczkach - z oddziałów wojskowych różnych rodzajów broni, w paradnych mundurach; w końcu XIX w. w niektórych regionach Wielkopolski w mundurach z elementami orientalnymi (turbany, krzywe szable tureckie) - być może reminiscencje odsieczy wiedeńskiej lub pielgrzymek do Ziemi Świętej, odbywanych przez szlachtę i magnaterię polską od końca XVII w. (w Jerozolimie służby porządkowe pełniła policja świątynna, Turcy - agowie, w strojach narodowych). Wiejskie straże grobowe również przebierały się za wojsko albo występowały w swych własnych mundurach wojskowych, jeśli uczestnicy straży odbyli służbę wojskową. Obyczaj straży grobowych utrwalił się w tradycji polskiej i jest ciągle żywy. Każdego roku warty przy grobach Pańskich zwyczajowo zaciągają strażacy, w mundurach galowych
 
Jajko jako symbol  
   
Dziękuję za odwiedziny  
  Jesteś tutaj - o2u.pl - 
darmowe liczniki -osobą  
=> Chcesz darmową stronę ? Kliknij tutaj! <=
cursor